Anar al contingut

Erigeron bonariensis

De L'Enciclopèdia, la wikipedia en valencià
Erigeron bonariensis (Erigeron bonariensis)


Erigeron bonariensis, també cridada branca negra, és una espècie de Erigeron, trobada en tròpics i subtrópicos com maleza; el seu precís orige natiu es desconeix, pero se supon de Centroamérica o de Sudamérica.



Descripció

[editar | editar còdic]

Creix com un arbust redó; i en estiu es colorea de blanc; el seu esgambi pot alcançar 5 m; manté els fulls en hivern.

Prospera fins a en clavills del paviment de concret. Florix en agost i contínua fructificant fins a les primeres gelades. És instantàneament reconeixible pel seu fullage blau verdoso, molt angost, fulls ondulades, i bràcteas de l'involucre púrpures.

Taxonomia

[editar | editar còdic]

Erigeron bonariensis va ser descrita per (L.) i publicat en Sp.Pl. 863 (1753). Bulletin of the Torrey Botanical Club 70(6): 632. 1943.[1]

Etimologia

[editar | editar còdic]

Erigeron: nom genèric que deriva de les paraules gregues: eri = "enjorn" i geron = "home vell", per lo que significa "home vell en la primavera", en referència als caps de llavors blanques mullidas i la floració primerenca i fructificació de moltes espècies.

bonarensis: epítet geogràfic que aludix a la seua localisació en Buenos Aires.[2]

Sinonímia
  • Aster ambiguus (DC.) I.H.L.Krause
  • Baccharis ivifolia L.
  • Conyza ambigua DC.
  • Conyza bonariensis (L.) Cronquist
  • Conyza chenopodioides DC.
  • Conyza crispa (Pourret) Rupr.
  • Conyza gracilis Hoffmanns. & Link
  • Conyza hispida Kunth
  • Conyza ivifolia (L.) Less.
  • Conyza leucodasys Miq.
  • Conyza linearis DC.
  • Conyza linifolia (Willd.) Täckh.
  • Conyza plebeja Phil.
  • Conyza rufescens Hoffmanns. & Link
  • Conyza sinuata Elliott
  • Conyza sordescens Cabrera
  • Conyza sumatrensis var. floribunda (Kunth) J.B.Marshall
  • Conyzella linifolia (Willd.) Greene
  • Dimorphanthes ambigua C.Presl
  • Dimorphanthes angustifolia Cass.
  • Dimorphanthes crispa Rupr.
  • Dimorphanthes hispida (Kunth) Cass.
  • Dimorphanthes linifolia (Willd.) Rupr.
  • Erigeron ambiguus Sch.Bip. ex Webb & Berthel.
  • Erigeron canadensis Tingues.
  • Erigeron contortus Desf. ex Pers.
  • Erigeron coranopifolius Willk. & Lange
  • Erigeron crispus Pourr.
  • Erigeron gusalakensis Rech.f. & Edelb.
  • Erigeron ivifolius (L.) Sch.Bip.
  • Erigeron linearifolius Cav.
  • Erigeron linifolius Willd.
  • Erigeron looseri Herter
  • Erigeron naudinii (Bonnet) Bonnier
  • Erigeron sordidus Gillies ex Hook. & Arn.
  • Erigeron transsilvanicus Schur
  • Erigeron undulatus Moench
  • Eschenbachia ambigua Moris
  • Leptilon bonariense (L.) Small
  • Leptilon linifolium (Willd.) Small
  • Marsea bonariensis (L.) V.M.Badillo
  • Pulicaria gracilis (Hoffmanns. & Link) Nyman
  • Pulicaria rufescens (Hoffmanns. & Link) Nyman[3]

Noms comuns

[editar | editar còdic]

Mata negra, coa de cavall, yerba carnicera, yuyo moro, vira vira, coniza, coa de gat, moino [enllaç trencat]

Referències

[editar | editar còdic]

Bibliografia

[editar | editar còdic]
  1. Flora of North America Editorial Committee, i. 2006. Magnoliophyta: Asteridae, part 7: Asteraceae, part 2. 20: i–xxii + 1–666. In Fl. N. Amer.. Oxford University Press, New York.
  2. Forzza, R. C. & et al. 2010. 2010 Llista de espécies Flora do Brasil. https://web.archive.org/web/20150906080403/http://floradobrasil.jbrj.gov.br/2010/.
  3. Funk, V. A. & J. F. Pruski. 1996. Asteraceae. En: Flora of St. John O.S. Virgin Islands. Mem. New York Bot. Gard. 78: 85–122.
  1. Funk, V. A., P. I. Berry, S. Alexander, T. H. Hollowell & C. L. Kelloff. 2007. Checklist of the Plants of the Guiana Shield (Veneçola: Amazones, Bolivar, Delta Amacuro; Guyana, Surinam, French Guiana). Contr. O.S. Natl. Herb. 55: 1–584.
  2. Gibbs Russell, G. I., W. G. Welman, I. Reitief, K. L. Immelman, G. Germishuizen, B. J. Pienaar, M. v. Wyk & A. Nicholas. 1987. List of species of southern African plants. Mem. Bot. Surv. S. Africa 2(1–2): 1–152(pt. 1), 1–270(pt. 2).
  3. Gleason, H. A. & A. J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.I. O.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
  4. Gray, A. 1862. Notes upon a portion of Dr. Seemann's recent collection of dried plants gathered in the Feejee Islands. Proc. Amer. Acad. Arts 5: 314–321.
  5. Hickman, J. C. 1993. Jepson Man.: Higher Pl. Calif. i–xvii, 1–1400. University of Califòrnia Press, Berkeley.

Enllaços externs

[editar | editar còdic]