Anar al contingut

Rubus odoratus

De L'Enciclopèdia, la wikipedia en valencià
Archiu:Rubus-odoratus-flower.JPG
albarzer d'olor (Rubus odoratus)


El albarzer d'olor, albarzer purpúrea, (Rubus odoratus) és una albarzer originària d'EE. UU., pertanyent a la família de les rosáceas.


Descripció

[editar | editar còdic]

Alcança un tamany de 15–22 dm d'altura. Florix en ple estiu, i els seus florés són molt aromàtiques, de color rosat a blancuzco. Produïx fruta en autumne. El frut recorda al de Rubus idaeus pero chato i gran; dona moltes drupelas i sap alguna cosa rasposo. Les fulls són grans i paregudes a dolmas (fulls de parra. Talles sense espines, corfa es desprén en tires.

S'usa fonamentalment en jardineria, com planta ornamental.

Taxonomia

[editar | editar còdic]

Rubus odoratus va ser descrita per Carlos Linneo i publicat en Species Plantarum 1: 494. 1753.[1]

Etimologia

Vore: Rubus

odoratus: epítet llatío que significa "olorosa"[2]

Varietats
Sinonímia
  • Bossekia odorata (L.) Greene
  • Rubacer columbianum (Millsp.) Rydb.
  • Rubacer odoratum (L.) Rydb.
  • Rubus columbianus (Millsp.) Rydb.
  • Rubus glandulifolius Salisb.
  • Rubus grandifolius Salisb.
  • Rubus odoratus var. columbianus Millsp.
  • Rubus odoratus var. odoratus
  • Rubus quinquelobus Stokes[3]

Referències

[editar | editar còdic]
  1. «Rubus odoratus». Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. Consultat el 27 de setembre de 2014.
  2. En Epítets Botànics
  3. «Rubus odoratus». The Plant List. Consultat el 27 de setembre de 2014.

Bibliografia

[editar | editar còdic]
  1. Blanchan, Neltje (2005). , Project Gutenberg Literary Archive Foundation.
  2. Anonymous. 1986. List-Based Rec., Soil Conserv. Serv., O.S.D.A. Database of the O.S.D.A., Beltsville.
  3. Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., New York.
  4. Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. O.S.. New York Botanical Garden, New York.
  5. Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.I. O.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
  6. Radford, A. I., H. I. Ahles & C. R. Bell. 1968. Man. Vasc. Fl. Carolinas i–lxi, 1–1183. University of North Carolina Press, Chapel Hill.
  7. Scoggan, H. J. 1978. Dicotyledoneae (Saururaceae to Violaceae). 3: 547–1115. In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa.
  8. Voss, I. G. 1985. Michigan Flora. Part II Dicots (Saururaceae-Cornaceae). Bull. Cranbrook Inst. Sci. 59. xix + 724.

Enllaços externs

[editar | editar còdic]